H

Hugon

HugonHugon to człowiek szlachetny, uczuciowy, żyjący przykładnie. Kocha swoją ojczyznę, kocha żonę i dzieci, które stara się wychować na dobrych patriotów i dobrych ludzi. Jego dzieci przeważnie zdobywają jeszcze większe zaszczyty i stanowiska niż on sam. Hugon jest konserwatywny, chroni tradycję i zasady, jest elokwentny, kulturalny oraz inteligentny. Jest szanowany i lubiany przez otoczenie, gdyż zawsze postępuje szlachetnie.

Imieniny Hugona

  • 1 kwietnia
  • 9 kwietnia
  • 29 kwietnia
  • 10 sierpnia
  • 17 listopada

Patroni i święci

  • św. Hugon, biskup Grenoble

Zdrobnienia imienia Hugon

  • Hugonek, Hugo

Hugon

  • osobowość: Ten, co bierze
  • główne cechy: wola, dynamizm, zdrowie
  • znak zodiaku: Skorpion
  • zwierzę: ośmiornica
  • roślina: bez

Szczęśliwa liczba: 2

Szczęśliwy kamień: szmaragd

Szczęśliwy kolor: zielony

Znane osoby o imieniu Hugon

  • Hugo I Burgundzki
  • Hugo II (książę Burgundii)
  • Hugo III (książę Burgundii)
  • Hugo Alfvén
  • Hugh E. Blair
  • Hugon Cedzich — ksiądz katolicki
  • Hugo Chávez
  • Hugues Cuenod
  • Hugo III Cypryjski
  • Hugh Alexander Dunn
  • Hugh Gaitskell
  • Hugo Gjanković — chorwacki lekarz, chirurg
  • Hugo van der Goes
  • Hugh Grant
  • Hugo Grocjusz
  • Hugo Hartung — architekt niemiecki
  • Hugo Hartung — pisarz niemiecki
  • Hugo Häring
  • Hugh Hefner
  • Hugo I Henckel von Donnersmarck
  • Hugh Jackman
  • Hugo Kapet
  • Hugo Koch
  • Hugo Kołłątaj
  • Hugh Laurie
  • Hugo Münsterberg
  • Hugues de Payns
  • Hugh David Politzer
  • Hugo Pratt
  • Hugo z Lincoln
  • Hugo z Rouen – święty katolicki
  • Hugo Sánchez
  • Hugh Sinclair
  • Hugo Steinhaus
  • Hugh Thompson
  • Hugo de Vermandois
  • Hugo de Vries
  • Hugo Weaving
  • Hugo Wolf

Imię Hugon w innych językach

  • Hugo, Hugon, Hugh (ang.)
  • Hugo (niem.)
  • Hue, Hugues, Hugue, Huon (fr.)
  • Ugo, Ugone (wł.)
  • Gugon (ros.)
  • Ugonas (litew.)
  • Aalto, Huugo (fiń.)

Nazwiska pochodzące od imienia Hugon: Hugo, Huget.

Historia imienia Hugon

Jest to imię pochodzenia germańskiego wywodzące się ze słowa hugu (huge) —zmysł, rozum, talent. Element ten częsty bywa w imionach germańskich, szczególnie jako człon pierwszy (podobnie jak w drugim członie w słowiańskich imionach -mysł). Przypuszcza się, że imię Hugo lub Hugon (końcowe -n wzięte z przypadków zależnych łacińskiej odmiany tego imienia Hugo, Hugonis) jest starym skrótem imion: Hugibald, Hugubert. Imię Hugo nosił: Hugo Wielki (+956), ojciec Hugona Capeta, króla Francji od 987 r., założyciela dynastii Kapetyngów. Jako nazwisko nosił to imię Wiktor Hugo (1802-1885), znany pisarz francuski.
W Polsce występuje od XIII wieku, obecnie bardzo rzadko. Juliusz Słowacki napisał powieść poetycką pt. Hugo. Imię to nosił też Hugo Kołłątaj.

HUGON Z CLUNY
Urodził się w 1024 r. jako syn hrabiego na Semur w Burgundii. Ojciec sposobił go do zawodu rycerskiego, on jednak czując wstręt do wszelakiego gwałtu, udał się pod opiekę swojego wuja, który zasiadał na stolicy biskupiej w Chalon-sur-Saône, potem – gdy ojciec ponownie chciał go zaprawić w rzemiośle rycerskim – schronił się w benedyktyńskim opactwie w Cluny. Uczyniwszy postępy na drodze życia duchownego, został tam w 1044 r. wyświęcony na kapłana, a wkrótce potem dla swych nieprzeciętnych uzdolnień w obcowaniu z ludźmi mianowany przeorem. W pięć lat później zmarł jego mistrz opat Odylon. Hugo, który w tym czasie przebywał na sejmie w Wormacji, objął po nim rządy w Cluny, które sprawować miał przez sześćdziesiąt lat. W tym czasie odegrał wraz z Hildebrandem doniosłą rolę w usunięciu grożącego sporu przy wyborze Leona IX.
Zabiegi jego około dzieła reformy sięgnęły także do Anglii, w Niemczech zaś wpłynęły na ustalenie się zwyczajów z Hirsau. Te rozliczne starania i akcje, wywodzące się z Cluny i tam znajdujące swoje centrum, znalazły także na miejscu swój architektoniczny wyraz, jakby widome ukoronowanie: Hugon wybudował w Cluny olbrzymią pięcionawową bazylikę. W r. 1095 Urban II poświęcił w niej główny ołtarz. Hugon I – bo tak go w Cluny nazywano – zmarł 28 lub 29 kwietnia 1109 r. W jedenaście lat później Kalikst II, przejeżdżając przez Cluny, zezwolił na uroczyste obchodzenie jego dies natalis (29 IV).

HUGON Z MONTAIGU, BISKUP AUXERRE
Urodził się w rodzinie rycerskiej w Montaigu w Burgundii. Wcześnie powierzony został opiece wielkiego opata. Jako wzorowy zakonnik w 1099 r. lub niewiele później sam objął rządy opackie w St. Germain w Auxerre. Na tym stanowisku nie tylko świecił dobrym przykładem, ale okazał także troskliwość o powiększenie dóbr klasztornych. Gdy w r. 1114 biskup Auxerre, wracając z pielgrzymki do Ziemi Świętej, zginął na morzu, Hugona wybrano na jego następcę. Wybór nie był jednak jednomyślny i nie odpowiadał życzeniom Ludwika VI, toteż powstał spór, który na korzyść Hugona rozstrzygnął dopiero papież Paschazy II. Następstwa tego rozstrzygnięcia okazały się dla diecezji bardzo szczęśliwe. Hugon wyróżniał się życiem ascetycznym i był pasterzem niezwykle zapobiegliwym. W czasie swoich rządów popierał życie zakonne, zreformował niektóre klasztory, nadał ściślejsze ramy prawno-organizacyjne placówkom duszpasterskim swej diecezji, odbudował siedzibę biskupią itd. Te jego poczynania znalazły uznanie współczesnych. Zmarł 16 sierpnia 1136 r.

Add Comment