H

Henryk

HenrykHenryk jest mężczyzną pewnym siebie, konsekwentnym w swoich planach i pewnie dążącym do wyznaczonego celu. Jest dobrym gospodarzem, często uzdolniony artystycznie. Ceni rodzinę i dom, dzieci stara się wychowywać poprzez pracę. Henryk to osoba prostolinijna i uczciwa, dzięki czemu budzi szacunek i zaufanie innych ludzi. Nie cierpi kłamstw i obłudy. Z ochotą pomaga innym w potrzebie.

Imieniny Henryka

  • 19 stycznia
  • 23 stycznia
  • 27 stycznia
  • 19 lutego
  • 2 marca
  • 16 marca
  • 10 kwietnia
  • 10 czerwca
  • 13 lipca
  • 15 lipca
  • 2 września

Patroni i święci

  • św. Henryk
  • św. Henryk de Osso de Cervello
  • św. Henryk II, cesarz

Zdrobnienia imienia Henryk

  • Dzidek, Enek, Eniu, Enriqo, Enrique, Ginter, Hani, Haniś, Harry, Heinz, Heniaszek, Heniek, Henio, Heniu, Heniuchna, Heniulek, Heniuszek, Heniuszka, Heniutek, Heniuś, Henka, Henri, Henrietta, Henry, Henryczek, Henryś, Heńko, Iguś, Ąri

Przysłowia

  • „Rex Henricus spłatał Polsce psikus”
  • „Od świętego Henryka noc umyka”

Szczęśliwa liczba: 9

Szczęśliwy kamień: bursztyn

Szczęśliwy kolor: koniakowy

Znane osoby o imieniu Henryk

  • Henryk I
  • Henryk I Bawarski
  • Henryk I Beauclerc
  • Henryk I Brodaty
  • Henryk I Cypryjski
  • Henryk I Gruby
  • Henryk I Kardynał
  • Henryk I Kastylijski
  • Henryk I Niemodliński
  • Henryk I Ptasznik
  • Henryk I Sandomierski
  • Henryk I Starszy
  • Henryk II z Szampanii
  • Henryk II
  • Henryk II Cypryjski
  • Henryk II Kłótnik
  • Henryk II Niemodliński
  • Henryk II Plantagenet
  • Henryk II Pobożny
  • Henryk II Święty
  • Henryk II Świdnicki
  • Henryk II Trastamara
  • Henryk II Walezjusz
  • Henryk II Ziębicki
  • Henryk III
  • Henryk III Biały
  • Henryk III Głogowczyk
  • Henryk III Lew
  • Henryk III Plantagenet
  • Henryk III Walezy
  • Henryk IV
  • Henryk IV Burbon
  • Henryk IV Lancaster
  • Henryk IV Probus
  • Henryk IV Wierny
  • Henryk V
  • Henryk V Brzuchaty
  • Henryk V Lancaster
  • Henryk V Żelazny
  • Henryk VI
  • Henryk VII
  • Henryk VIII
  • Henryk VIII Tudor
  • Henryk IX
  • Henryk X
  • Henryk XI
  • Enrique Iglesias – piosenkarz
  • Henryk Arctowski
  • Henri Becquerel
  • Henryk Berlewi
  • Enrico Caruso
  • Henryk Chmielewski, rysownik
  • Henri Coandă
  • Henryk Dampc
  • Henryk Dobrzański – major, dowódców partyzancki w czasie II wojny światowej
  • Henry Fonda
  • Henry Ford
  • Henryk Goryszewski
  • Henryk Gulbinowicz – kardynał
  • Henka Gustafsson
  • Heinrich Heine
  • Heinrich Himmler
  • Henryk Jabłoński – polski polityk, profesor
  • Henryk Jankowski
  • Henryk Kasperczak
  • Henryk Kocój – polski historyk
  • Henryk Koczara – polski generał
  • Henryk Kowalczyk
  • Henryk Makower – polski lekarz, mikrobiolog
  • Henryk Miłoszewicz – polski piłkarz
  • Henryk Młynarczyk
  • Henry Moseley
  • Heinrich Rickert – filozof
  • Henryk Rutkowski
  • Henryk Rzewuski
  • Henryk Sienkiewicz
  • Henryk Smolarz
  • Henryk Stokłosa
  • Henryk Stroka – poeta, pisarz, powstaniec styczniowy, pedagog, metodyk
  • Henryk Wieniawski
  • Henryk Zygalski

Imię Henryk w innych językach

  • Henricus (łac.)
  • Harry, Harrison, Henry, Hendrick (ang.)
  • Heinrich, Henrik (niem.)
  • Henri (fr.)
  • Enrique, Enriquez (hiszp.)
  • Enrico, Arrigo (wł.)
  • Genrih (ros.)
  • Jindřich, Hynek, Jindra, Jindřiška (czes.)
  • Henrich, Enrik, Hynek (słowac.)
  • Henrih, Henrik, Heno, Henko (połud.-słow.)
  • Enrikas, Henrikas, Henrichas (litew.)
  • Aalto, Heikki, Henrikki (fin.)

Nazwiska pochodzące od imienia Henryk: Heidrick, Heinrich, Heintze, Hejnrych, Hennig, Henning, Henrykowski.

Historia imienia Henryk

Jest to imię pochodzenia germańskiego, częste w domach panujących Niemiec. Złożone jest z elementów: heim—ojczyzna i rihhi-władca. Całość interpretować można jako —pan domu, władca ojczyzny.
W Polsce jest to popularne imię męskie, występujące też w skróceniach: Heniek, Heniu. Poświadczone jest ono w formie Henryk (1400), Hyndryk (1482), Hainrich w zapisach niemieckich.

HENRYK, BISKUP UPPSALI, APOSTOŁ FINLANDII
Miał pochodzić z Anglii. Do Szwecji przybył prawdopodobnie w r. 1153 w otoczeniu kardynała-legata, Mikołaja z Albano (późniejszego papieża Hadriana IV). Obsadzony na stolicy biskupiej w Uppsali, wyprawił się z królem Erykiem Jedvardssonem do Finlandii, gdzie głosił Ewangelię. Kiedy król zakończywszy tę „wyprawę krzyżową”, wrócił do Szwecji, Henryk został na miejscu, aby nadal głosić wiarę i zorganizować Kościół fiński. Akcja ta jednak nie trwała zbyt długo. 19 stycznia około r. 1160 zginął na zamarzniętej tafli jeziora Köyoliö (Kyulo), zabity przez chłopa, którego obłożył co dopiero kanoniczną karą za zabójstwo. Pochowano go w Nousis (dziś Nousiajnen), gdzie dotąd zauważyć można ślady dawnego centrum pielgrzymkowego. Późnej (1290-1300) relikwie przeniesiono do Abo (Turku) i złożono w tamtejszej katedrze. W r. 1720 zabrali je Rosjanie. Henryk długo uchodził za patrona Finlandii i jej narodowego święta. Ale czczono go również w całej Skandynawii, w w. XVII kult jego przenikną do kalendarzy liturgicznych i propriów polskich, w niektórych diecezjach ostał się niemal do naszych czasów.

HENRYK SUZO
Urodził się około roku 1295 (21 marca) w pobliżu Jeziora Bodeńskiego, w Konstancji lub Ueberlingen, gdzie istnieje zamieniony na muzeum dom upamiętniający ponoć jego młodość. Ojciec zwał się von Berg, ale Henryk przez cześć, jaką żywił dla matki, używał jej panieńskiego nazwiska Seuse; świat katolicki zna go właśnie pod zlatynizowaną formą tego nazwiska (Suzo). W trzynastym roku życia wstąpił do dominikanów w Konstancji. W pięć lat później dokonało się jego „nawrócenie” do życia gorliwego. Odtąd będzie się uważał za „sługę wiekuistej Mądrości” i określał jeszcze jednym imieniem: Amandus.
Rozpoczęte w Konstancji studia Suzo-Amandus kończy w Kolonii, gdzie zastaje żywą jeszcze pamięć Alberta Wielkiego oraz znakomitych profesorów. Jego nauczycielem staje się  przede wszystkim „Mistrz”-Eckehart.  Więzy zadzierzgnięte z twórcą niemieckiej szkoły mistycznej stają się bardzo ścisłe i trwałe.
Prawdopodobnie w roku 1326 wrócił do Konstancji. W r. 1339 w czasie sporu Henryka Bawarskiego z Janem XXII opowiedział się za papieżem, co stało się przyczyną jego wygnania wraz z grupą dominikanów konstancjańskich. Przebywając w Dissenhofen wybrany został na przeora. Ale zaufanie, jakiego ten wybór był dowodem, ustąpiło rychło miejsca niepokojom i podejrzeniom. Musiał wiele wycierpieć z powodu oszczerstw. W końcu przełożeni byli zmuszeni przenieść go do Ulm, dokąd dominikanie wrócili po śmierci Ludwika (1347). Ostatnie lata życia Suzona są mało znane. Być może pracował jako wędrowny kaznodzieja, jak chce lokalna tradycja. Zapewne trudnił się także nadal kierownictwem dusz zakonnych, jak to czynił w innych okresach swej działalności. Istnieją liczne bardziej lub mniej wyraziste ślady takiej aktywności.
Suzon zmarł 25 stycznia 1366 r. w Ulm. Grób otoczono wnet czcią, która trwała aż do czasów reformacji. Jego pamiątkę obchodzono 8 marca, później 15 lutego.

Add Comment