L

Ludwika

LudwikaLudwika jest zasadnicza, pracowita, energiczna, często też nerwowa i pobudliwa. Nie cierpi obłudy. Jest nietolerancyjna i krytyczna aż do przesady. Bywa złośliwa i sarkastyczna. Z uwagi na swoje cechy charakteru, nie jedna sobie przyjaciół. Nie bywa w towarzystwie i sama także nie przyjmuje gości. Lubi dużo podróżować. Jest dobrą żoną i matką, która dba o wykształcenie swoich dzieci. Ludwika to osoba, która nie udziela się społecznie.

Imieniny Ludwiki

  • 31 stycznia
  • 15 marca
  • 20 lipca

Patroni i święci

  • bł. Ludwika Sabaudzka
  • św. Ludwika de Marillac

Zdrobnienia imienia Ludwika

  • Ika, Isia, Iśka, Lodzia, Lu, Lucia, Ludeczka, Ludi, Ludka, Ludwa, Ludwinia, Ludwisia, Ludwiś, Lula, Lunia, Lusia, Wika, Wikunia, Wikusia

Przysłowia

  • „Gdyby nie było panny Ludwiki, toby nie było tańca, muzyki”

Szczęśliwa liczba: 9

Szczęśliwy kamień: cytryn

Szczęśliwy kolor: żółty

Znane osoby o imieniu Ludwika

  • Ludwika Maria Gonzaga — żona dwóch królów Polski
  • Ludwika Elżbieta Burbon — księżniczka francuska, księżna Parmy
  • Ludwika Śniadecka – działaczka, żona Michała Czajkowskiego
  • Ludwika Maria Orleańska — księżniczka francuska, królowa Belgów,
  • Ludwika Meklemburska Nikloting — księżniczka meklemburska, królowa pruska
  • Ludwika Windsor — księżniczka angielska

Imię Ludwika w innych językach

  • Ludovica, Lodovica (łac.)
  • Louisa, Louise (ang.)
  • Ludwiga, Ludowika, Luise (niem.)
  • Louise (fr.)
  • Ludovica, Luisa (hiszp.)
  • Ludovica, Luigia, Gina, Luisa (wł.)
  • Ljudviga, Luiza (ros.)
  • Ludvika, Lujza, Ludka, Gina (czes.)
  • Lujza, L’udovita (słowac.)
  • Lujza, Ludvika (połud.-słow.)

Historia imienia Ludwika

Żeńska forma imienia Ludwik. Poświadczone w średniowieczu w formie Łodwiga.

LUDWIKA SABAUDZKA
Urodziła się 28 grudnia 1462 roku w Genewie. W 1479 r. poślubiona została bogobojnemu Hugonowi z Chalon i zamieszkała z nim na zamku w Nozeroy (Jura). Małżeństwo okazało się bezdzietne. W jedenaście lat później Hugon zmarł. Owdowiała Ludwika prowadziła jakiś czas budujące życie w Nozeroy. Była już wówczas franciszkańską tercjarką. Niebawem jednak wstąpiła do koletek (zreformowanych klarysek) w Orbe (obecnie w szwajcarskim kantonie Vaud). Odznaczyła się tam cnotami pokory: posłuszeństwa i pokuty. Zmarła 24 lipca 1503 roku. Ciało jej przeniesiono do Mozeroy i pochowano obok męża. W czasie reformacji zostało sprofanowane przez protestantów. W r. 1842 przeniesiono je do kaplicy zamkowej w Turynie.

LUDWIKA DE MARILLAC
Urodziła się 12 sierpnia 1591 roku w Paryżu. Wnet utraciła matkę, ale troskliwy ojciec zapewnił jej dobre wychowanie. Gdy miała lat piętnaście, powzięła zamiar wstąpienia do sióstr kapucynek, od czego – z uwagi na jej wątłe zdrowie – odwiódł ją spowiednik, kapucyn.
W 1613 r. za poradą krewnych poślubiła Antoniego Le Gras, młodego sekretarza Marii Medycejskiej. Życie nie oszczędziło jej kłopotów. Syn, Michał, długo nie mógł obrać drogi życiowej. Mąż najpierw utracił znaczenie, potem zachorował i w końcu przedwcześnie zmarł w roku 1625. Nie zabrakło udręk o charakterze wewnętrznym, które zakwalifikować można jako szczególny rodzaj skrupułów. Znalazła jednak przyjaciół, którzy udzielili jej pomocy. Ludwika de Marillac, zwana często po mężu panią Le Gras, była nie tylko osobą wysoce uduchowioną, ale także niewiastą o wyrobionym harcie, pełną współczucia dla biedy i ofiarności w niesieniu pomocy potrzebującym.
Stała się wcześnie wizytatorką bractw miłosierdzia, równocześnie jednak sama im się udzielała, stając się wedle potrzeby aprowizatorką, pielęgniarką lub katechetką. Działalność ta zapełniła resztę jej życia. Zmarła 15 marca 1660 roku.

Twoja opinia na temat tego imienia: