J

Jadwiga

JadwigaJadwiga to kobieta pełna zalet. Bardzo dobra dla swojej rodziny oraz bliskich osób. Lojalna w stosunku do przełożonych, szanuje harmonię społeczną. Jest osobą szlachetną, która potrafi odnaleźć się w każdej sytuacji. Potrafi walczyć w obronie swoich racji. Dużo czasu poświęca, aby doskonalić swą osobowość i wykształcenie. Jest szczęśliwa i czuje się spełniona, kiedy może pomagać innym.

Imieniny Jadwigi

  • 2 lutego
  • 14 kwietnia
  • 17 lipca
  • 28 sierpnia
  • 15 października
  • 16 października

Patroni i święci

  • Św. Jadwiga, księżna śląska
  • Św. Jadwiga, królowa Polski

Zdrobnienia imienia Jadwiga

  • Dziu, Dziunia, Dżadża, Dżaga, Dżagunia, Dżagusia, Dżesika, Gusia, Ig, Iga, Igucha, Igulek, Igusia, Igusiek, Isia, Iśka, Jada, Jadwinia, Jadwisia, Jadwiśka, Jadwiżka, Jadzia, Jadziek, Jadzienka, Jadziex, Jadzik, Jadzina, Jadzinka, Jadziowa, Jadziucha, Jadziuchna, Jadziula, Jadziulka, Jadziunia, Jadziusia, Jadziuś, Jadź, Jadźka, Jadźko, Jadźwing, Jaga, Jagna, Jagoda, Jagodzianka, Jagu, Jagunia, Jagusia, Jaguś, Jagódka, Wiga, Winia, Winka, Wisia, Wisienka, Wiśka

Przysłowia

  • Mała Jadwiga, a zboże dźwiga
  • Do świętej Jadwigi pozbieraj jabłka, orzechy, figi
  • Kto sieje na świętą Jadwigę, ten zbiera figę

Jadwiga

  • pochodzenie: germańskie
  • znaczenie: „wojna, wojna”
  • osobowość: Ta, co lata wysoko
  • główne cechy: wola, pobudliwość, zdolność reakcji
  • znak zodiaku: Panna, waga
  • planeta: Merkury
  • roślina: tytoń
  • zwierzę: gołąb pocztowy

Szczęśliwa liczba: 1

Szczęśliwy kamień: rubin

Szczęśliwy kolor: czerwony

Znane osoby o imieniu Jadwiga

  • Jadwiga Abisiak – polska siatkarka
  • Jadwiga Barańska – polska aktorka
  • Jadwiga Basińska – polska aktorka
  • Jadwiga Biedrzycka – polska działaczka polityczna
  • Jadwiga Chamiec – polska pisarka
  • Jadwiga Dackiewicz – polska pisarka
  • Jadwiga Dziubińska – pedagog, działaczka ludowa
  • Jadwiga Falkowska – harcmistrzyni Rzeczypospolitej
  • Jadwiga Flank – Miss Polonia
  • Jadwiga Jankowska-Cieślak – polska aktorka
  • Jadwiga Jędrzejowska – polska tenisistka
  • Jadwiga Gryn – polska aktorka
  • Jadwiga Łokkaj – polska działaczka polityczna
  • Jadwiga Łuszczewska (Deotyma) – pisarka polska
  • Jadwiga Olgierdówna – księżna oświęcimska
  • Jadwiga Ptach – czołowa hafciarka kaszubska
  • Jadwiga Rappé – śpiewaczka
  • Jadwiga Rodowicz – japonistka
  • Jadwiga Rzewuska – pisarka historyczna
  • Jadwiga Smosarska – polska aktorka
  • Jadwiga Staniszkis – polska socjolog i publicystka
  • Jadwiga Szajer
  • Jadwiga Wajsówna – polska lekkoatletka
  • Jadwiga Zakrzewska – poseł na Sejm RP V kadencji
  • Jadwiga Zamoyska
  • Jadwiga żagańska – żona Kazimierza Wielkiego
  • Jadwiga Żylińska – polska pisarka

Imię Jadwiga w innych językach

  • Hedwigis (łac.)
  • Hedviga, Avis, Edviga (ang.)
  • Hadvig, Hedvig, Hedda (niem.)
  • Hedvige, Edvige (fr.)
  • Edviga, Eduvigis (hiszp.)
  • Edvige (wł.)
  • Jadviga (ros.)
  • Hedvika, Jadviga (czes.)
  • Hedviga (słowac.)
  • Jadviga, Hedviga (połud.-słow.)
  • Jadvyga, Gedvyga (litew.)
  • Edvigis, Evijis (gr.)
  • Hedvig, Hedda (węg.)
  • Helvi, Heta, Hedda (fiń.)

Historia imienia Jadwiga

To znane i popularne w Polsce imię żeńskie jest pochodzenia germańskiego. Na gruncie germańskim było imieniem złożonym, w którym obie części składowe, tj. hadu- i -wig miały to samo znaczenie —walka.
Bardzo dobrze znamy to imię z historii Polski. Dziś najczęściej kojarzy się nam z osobą Jadwigi, królowej Polski, żony Jagiełły. W Polsce występuje ono od r. 1203 w formach: Jadwiga, Adwiga, Hedwiga, Jedwiga. Występowanie form Jadwiga i Jedwiga ma podłoże gwarowe. Formą spieszczoną jest Jaga, czasem Jagoda, a także ludowe Jadwisia.

JADWIGA KRÓLOWA
Urodziła się w r. 1374 jako córka Ludwika Andegaweńskiego, króla Węgier i Polski oraz Elżbiety Bośniackiej. Wcześnie stała się przedmiotem kombinacji polityczno-dynastycznych; nie mając jeszcze ukończonych czternastu lat, obiecana została synowi Leopolda Austriackiego, Wilhelmowi. Co więcej, z Wilhelmem uroczyście ją zaręczono. Po śmierci Ludwika (1382) sprawy sukcesji wzięły inny obrót, a wraz z nimi zmieniono plany małżeństwa. Na żądanie panów polskich, którzy nie chcieli dalszej unii personalnej z Węgrami, Jadwiga sprowadzona została do Krakowa i w październiku 1384 roku koronowano ją na królową Polski. Odtąd znajdowała się w orbicie działalności polityków polskich, którzy z rzadko spotykaną w naszych dziejach energią realizowali swe dalekosiężne plany. Do zawarcia właściwego małżeństwa z Wilhelmem nie dopuścili, mimo że ten zjechał do Krakowa w sierpniu 1385 r.
Równocześnie pertraktowali z wielkim księciem litewskim, Jagiełłą. Niebawem (luty 1386 r.) stwierdzili jego obiór na króla i przyrzekli mu Jadwigę za żonę. W źródłach jej własne doznania wobec tych wydarzeń nie znalazły dostatecznego odbicia. Wiemy jednak, że w czasie pobytu Wilhelma w Krakowie usiłowała nawet zbiec z Wawelu. Nie wątpimy też w to, że przeżyła potem dalsze akty swojego dramatu. Urabiana przez otoczenie, uległa przecież z wolna jego wpływowi i w końcu poślubiła w katedrze wawelskiej starszego o dwadzieścia lat Jagiełłę (18 lutego 1386 r.). Tak to stała się obok Jagiełły uczestniczką i sprawczynią epokowego wydarzenia – chrystianizacji Litwy. Gdy wkraczała tak jako pierwszoplanowa postać w dzieje Polski, dokonywał się też zapewne jej szybki duchowy rozwój. To, co przekazały nam źródła, świadczy o jej intensywnym życiu religijnym oraz wielorakiej działalności dobroczynnej. Na osobną uwagę zasługuje troska Jadwigi około młodzieży studiującej w Pradze i Krakowie. Z tej troski wywodzi się m. in. najwspanialszy akt fundacyjny i testamentarny zapis na rzecz Akademii, dzięki któremu Jadwiga uchodzi za współzałożycielkę Uniwersytetu Jagiellońskiego (1397). Niejedna zasługa dla rozwoju kultury chrześcijańskiej odzwierciedliła się też w pomnikach piśmiennictwa, których powstanie związane jest z imieniem królowej. Ze wszech miar chrześcijańska postawa Jadwigi zaznaczył się wreszcie w oddziaływaniu na rzecz pokoju. Krzyżackiemu komturowi von Saynowi zapowiedziała jednak, że pokój potrwa póki ona żyje. Tę groźbę-proroctwo wyrzekła na wiosnę 1398 r. W czerwcu roku następnego urodziła córkę, która zmarła po trzech tygodniach. W kilka dni później, 17 lipca 1399 r. za niemowlęciem odeszła młoda matka. Uczucia żalu, które wywołał jej zgon, wcześnie przekształciły się w religijną cześć. Wcześnie też zaczęto myśleć o kanonizacji, do której nigdy nie doszło.

JADWIGA ŚLĄSKA
urodziła się prawdopodobnie około r. 1179 jako córka Bertolda IV, hrabiego na Andechs (Bawaria), który uzyskał godność księcia Meranii i doszedł przez swe koligacje do niemałego znaczenia w Europie. Wychowywała się w rodzinnej siedzibie nad jeziorem Amer, gdzie zaprawiła się do solidnej pobożności i otrzymała staranną, jak na ówczesne czasy, wszechstronną formację intelektualną.
Dopełnił tej formacji pobyt u benedyktynek w Kitzingen, skąd wyszła dobrze wykształcona. Planowano dla niej małżeństwo z żupanem serbskim, ponieważ jednak na skutek zmian politycznych na Bałkanach nie doszło ono do skutku, wysłano ją w r. 1190 do Wrocławia i poślubiono Henrykowi, synowi Bolesława Wysokiego. Po śmierci braci i ojca Henryk jako jedyny spadkobierca, objął pełnię władzy w księstwie.
Tak więc w r. 1202 Jadwiga została księżną śląską i bardzo mocno wrosła w nowe środowisko, żyjąc już teraz wszystkimi jego sprawami, splatając je ze swoją głęboką wiarą i pobożnością. Tak więc nie wysuwając się na plan pierwszy, towarzyszyła dzielnie w rządach mężowi, a kilkakrotnie brała inicjatywę we własne ręce i wyprowadzała go z opresji. Tak np. było, gdy Henryk został ranny na zjeździe w Gąsawie (1227) i gdy w trzy lata później został podstępnie wzięty do niewoli. Przede wszystkim współdziałała z nim w utrzymywaniu lub przywracaniu pokoju. Piękne i trwałe wyniki dała współpraca w tworzeniu licznych fundacji, spośród których najsławniejszą stał się klasztor w Trzebnicy, założony (1202) dla cystersek.
Religijne życie wiodła przede wszystkim sama fundatorka -Jadwiga. Zdana całkiem na wolę Bożą, przyjmowała z rezygnacją na wskroś chrześcijańską ciosy, które musiały ją ranić dotkliwie: nieszczęścia we własnym rodzie i chyba jeszcze dotkliwsze straty poniesione wśród najbliższych. Jako młoda matka patrzyła na zgon czworga niedorosłych dzieci, potem przeżyła stratę jeszcze dwóch synów, i w końcu widziała z bliska jak załamywały się plany i nadzieje męża i jej własne: ruinę wywołaną najazdami tatarskimi, niepowodzenia polityki dynastycznej, przede wszystkim zaś śmierć dziedzica Henryka Pobożnego (1241).
Była już wtedy od dziewięciu lat wdową. Od trzydziestego roku życia najczęściej przebywała w Trzebnicy. Ślubów zakonnych jednak nie składała, mnożyła natomiast uczynki miłosierdzia, z których słynęła szeroko. Wyczerpana tą dobroczynnością i surowymi umartwieniami, zmarła w Trzebnicy w październiku 1243 r. Przez dłuższy czas nie znano dnia jej śmierci ani pogrzebu. Obecnie przyjmuje się na ogół 14 października. Jej pamiątkę wspomina się pod datą 16 października.

Twoja opinia na temat tego imienia:

One Response

  1. .. 5 marca 2012